سرویس: تولیدی ۱۱:۲۷ - پنج شنبه ۰۵ فروردین ۱۳۹۵

کالج های انتخاباتی چه نقشی را دارند؛

انتخابات ریاست جمهوری آمریکا چگونه برگزار می شود؟

نظام انتخاباتی آمریکا بر مبنای “کالج های انتخاباتی”بنا نهاده شده است که در ذات خود نوعی ترس و عدم اعتماد از انتخاب مستقیم رییس جمهور توسط مردم و مهار گرایش های زودگذر اجتماعی به وسیله پختگی و تجربه اعضای کالج های انتخاباتی نهفته است.

به گزارش اصفهان شرق/ محسن منصوری، در ۸ نوامبر ۲۰۱۶ مقارن با ۱۷ آبان ماه سال ۱۳۹۵ انتخابات آمریکا برگزار می گردد. فرآیند انتخابات امریکا معمولا چیزی حدود دو سال به طول می انجامد. این انتخابات بر مبنای رای گیری غیرمستقیم می‌باشد که طی آن شهروندان حائز حق رای در مرحله اول به نمایندگان آنچه به عنوان الکترال کالج خوانده می‌شود، رای می‌دهند. در مرحله بعد این نمایندگان منتخب الکترال کالج هستند که رییس جمهور و همچنین معاون اول رییس جمهور را انتخاب می‌کنند. کالج انتخاباتی در دل خود نوعی ترس و عدم اعتماد به رای مستقیم مردم آمریکاست . این شیوه به جد مخالفانی دارد اما اما همچنان نخبگان سیاسی آمریکا رای گیری به شیوه کالج های انتخاباتی را پخته ترین فرایند تلفیق دموکراسی با مصلحت عمومی نخبه گرایانه می دانند و از این شیوه دفاع می کنند.شیوه ای که در جهان منحصر به فرد است.
در حال حاضر نامزدهای انتخاباتی آمریکا در حال رقابت یا یکدیگر هستند این فرایند حدود دو سال است در حال انجام شدن است و ماههای پایانی خود را طی می کند .شاید تنور داغ انتخابات ایالات متحده آمریکا کشوری است که دارای دو حزب مهم سیاسی دموکرات و جمهوری‌خواه بوده و قدرت همواره میان این دو حزب در حال جابجایی است. به تبع این اصل، در رقابتهای انتخابات ریاست جمهوری نیز ایالتهای این کشور به دو گروه قرمز و آبی تقسیم می‌شوند. ایالتهای آبی عمدتا طرفدار حزب دموکرات بوده و ایالتهای قرمز طرفدار جمهوری‌خواهان به شمار می‌روند.

888

“الاغی که در حال لگد انداختن است همچنان به عنوان نماد معروف حزب دموکرات شناخته می‌شود، اگرچه دیگر به عنوان لوگوی رسمی این حزب به شمار نمی‌رود.”

172414_415

لوگوی رسمی حزب دموکرات

172415_862
لوگوی رسمی حزب جمهوریخواه

118508_601

امروز دموکرات ها الاغ را نماد «هوش و شجاعت» می دانند و فیل را نماد «بی عرضگی، آشفتگی و غرور بی جا». در عوض، جمهوریخواهان نیز فیل را نماد «قدرت و شکوه» قلمداد می کنند و الاغ را که نماد دموکرات هاست، نشانه «حماقت و یکدندگی» می دانند.

هر نامزدی که بتواند حداقل ۲۷۰ رای الکترال را از مجموع ۵۳۸ رای الکترال ایالت های آمریکا کسب کند ، رییس جمهور آمریکا می شود..
در آمریکا به رغم بسیاری از سیستم های دموکراتیک رای گیری بر مبنای ” کالج های انتخاباتی ” صورت می پذیرد. با توجه به وابستگی حزبی اعضای کالج های انتخاباتی نتیجه نهایی در واپسین ساعات روز رای گیری مشخص می شود ، چون طبیعتا انتخاب بر اساس لیست های حزبی است و هر نامزدی که بتواند بیشترین آرای الکترال ( حداقل ۲۷۰ رای الکترال از ۵۳۸ رای الکترال) را در تمامی ایالات از آن خود کند به پیروزی می رسد.

1525263_946
فلسفه رای الکترال؟
در این است که در اصل یک شهروند آمریکایی در انتخابات به صورت مستقیم به یک کاندیدا رای نمی دهد، بلکه به کسانی رای می دهد که به نام Elector خوانده می شوند و آنها در یک روند فرمالیته، رئیس جمهور را از میان خود انتخاب می کنند.
فرایند انتخاب رئیس جمهور توسط Elector ها امروز کاملا فرمالیته است، یعنی در حالات نرمال یک Elector که در یک ایالت توسط حزب یا کاندیدای ریاست جمهوری انتخاب شده است، به کاندیدای حزب رقیب رای نمی دهد.
الکتوری که چنین کاری بکند به (Faithlessness )وفادار نبودن) متهم می شود و در ۲۴ ایالت این کار جرم است. در انتخابات سال ۲۰۰۰، Barbara Lett-Simmons که در واشنگتن دی سی به عنوان Elector از طرف دموکرات ها انتخاب شده بود، در اعتراض به نقش کم واشنگتن دی سی، در تصمیم گیری های کنگره، در روز تعیین رای حاضر نشد و به همین دلیل تعداد آرای الکترال ال گور ۲۶۶ عدد (و آرای کل ۵۳۷، به جای رقم ۵۳۸) بود. در رقابت های ریاست جمهوری سال ۲۰۰۴ هم، جان ادواردز که به عنوان معاون جان کری در حزب دموکرات انتخاب شده بود، یک رای الکترال به دست آورد. دلیل این امر اشتباه یکی از Elector ها عنوان شده است که در برگه خود به جای جان کری، اسم جان ادوارزد، معاون او را نوشته بود.
در تاریخ انتخابات آمریکا تا کنون چهار بار یک کاندیدا، رای بالاتری از دیگران به دست آورده اما آرای الکترال را باخته و در نتیجه رئیس جمهور نشده است. نزدیک ترین آن از لحاظ زمانی به ما، انتخابات سال ۲۰۰۰ است. در آن انتخابات ال گور، کاندیدای حزب دموکرات تقریبا ۵۰۰ هزار رای بیشتر از جرج بوش به دست آورد، اما به دلیل آنکه جرج بوش موفق شده بود آرای الکترال بیشتری به دست بیاورد (۲۷۱ به ۲۶۶ و یک رای غایب)، جرج بوش رئیس جمهور آمریکا شد.

به صورت خلاصه اگر بخواهیم دلیل اینکه یک کاندیدا، آرای الکترال بیشتری به دست می آورد اما رای کمتری دارد را توضیح دهیم، می توانیم به صورت مثال ۴ ایالت سرنوشت ساز را انتخاب کنیم. فلوریدا (۲۹ رای الکترال، ۱۹ میلیون جمعیت)، اوهایو (۱۸ رای اکترال، ۱۱ میلیون جمعیت)، ویرجینیا (۱۳ رای اکترال، ۸ میلیون جمعیت) و نیوهمشایر (۴ رای اکترال، ۱٫۳ میلیون رای). با فرض اینکه در ایالت های دیگر آرای کاندیداها به صورت مساوی تقسیم شده است و در این ۴ ایالت (که ۳ ایالت اول مهمترین ایالت های انتخابات هستند)، آرا به صورت زیر تقسیم بندی شوند:

فلوریدا: خانم کلینتون ۶ میلیون، ترامپ ۵ میلیون، آرای الکترال ۲۹، همه برای کلینتون
اوهایو: کلینتون ۳ میلیون، ترامپ ۵ میلیون، آرای الکترال ۱۸، همه برای ترامپ
ویرجینیا: خانم هیلاری کلینتون۲ میلیون، ترامپ ۴ میلیون؛ آرای الکترال ۱۳ همه برای ترامپ
نیوهمشایر: کلینتون۳۰۰ هزار رای، دونالد ترامپ ۲۰۰ هزار رای؛ آرای الکترال ۴ همه برای کلینتون

مجموعا خانم هیلاری کلینتون در این ۴ ایالت ۱۱٫۳ میلیون رای به دست آورده است و آرای ترامپ هم ۱۴٫۲ میلیون است. اما آرای الکترال کلینتون ۳۳ رای (اوهایو + نیوهمشایر) و آرای الکترال ترامپ ۳۱ رای (ویرجینیا + اوهایو) است. بنابراین کسی که آرای بیشتری به دست آورده، لزوما رای الکترال بیشتری به دست نخواهد آورد.

—مفهوم و مکانیزم کالج های انتخاباتی

طبق اصل ۲ قانون اساسی ایالات متحده ، تعداد اعضای کالج های انتخاباتی در هر ایالت برابر است با تعداد نمایندگان آن ایالت در مجلس سنا و مجلس نمایندگان . جمع این افراد طبق قانون اساسی ۵۳۸ نفر تعیین شده است.

روش انتخاب این افراد نیز همانند روش انتخاب اعضای مجالس قانونگذاری در هر ایالت می باشد، لذا از این جهت انتخاب اعضای کالج ها در برخی ایالات مستقیم و در برخی دیگر غیرمستقیم و بعضا توسط مجالس ایالتی صورت می گیرد.(در۶ ایالت امریکا اعضای کالج های انتخاباتی توسط مجالس ایالتی انتخاب می شوند که به این ایالات در اصطلاح “کاکس” می گویند).

اعضای این کالج ها نباید از بین سناتورها، اعضای مجلس نمایندگان و اشخاصی باشند که دارای دفاتر تجاری یا غیرتجاری در آمریکا می باشند.همین طور نظامیان و کارمندان دولت فدرال نیز نمی توانند عضو کالج های انتخاباتی شوند.
به دلیل دوری جستن از تأثیرپذیری سیاسی، اعضای این کالج ها باید در ایالات خود گرد هم آیند و فرد مورد نظر را انتخاب کنند. از این رو قبل از روز انتخاب نهایی هیچ جلسه مشترکی برای گردهم آیی اعضای کالج های انتخاباتی ایالت های مختلف ترتیب داده نمی شود و فقط کنگره می تواند روزی مشخص را برای برگزاری جلسات و برگزیدن رئیس جمهور تعیین نماید.

برای انتخاب رئیس جمهور نیز اکثریت آرای اعضای کالج ها نیاز است.که حدنصاب آن ۲۷۰ رای اعضای کالج انتخاباتی است(از مجموع ۵۳۸ عضو).

البته بعدها در روش عمل و انتخاب این کالج های انتخاباتی ، تغییراتی در قانون اساسی به عمل آمد .(مثلا در اصلاحیه دوازدهم قانون اساسی در سال ۱۸۰۴ ) در ابتدا کالج ها به دو نفر رأی می دادند. شخصی که اکثریت آراء را کسب می کرد به عنوان رئیس جمهور و شخص دوم به عنوان جانشین رئیس جمهور شناخته می شد که امروزه این روش تغییر یافته است و رییس جمهور معاون و جانشینش را خود (و عموما بعد یا حین برگزاری کنوانسیون ملی حزبی )و چند ماه مانده به روز انتخابات به مردم معرفی می کند.

اگرچه یک معیار مشخص برای تعداد اعضای این کالج ها وجود دارد که عبارت است از مجموع تعداد اعضاء هر ایالت در مجالس سنا و نمایندگان.(مثلا ایالت کالیفرنیا که ۵۵ رای الکترال ( بالاترین رای الکترال در ایالات متحده) را دارد ۲ نماینده در سنا دارد و ۵۳ نماینده در مجلس نمایندگان. جمع عددی این دو ۵۵ می شود ) لیکن این تعداد در هر دوره مورد ارزیابی قرار می گیرد و مخصوصا برای ایالت ها و بخش های مستقل این امر مورد بازبینی واقع می شود.

در سال ۲۰۰۰ این تعداد برای بخش ها و ایالت های مستقل حداقل به سه نفر رسید . کمترین و بیشترین نفرات حاضر در کالج های انتخاباتی ۳ و ۵۵ نفر است و در حالی که ایالت هایی چون آلاسکا و یا داکوتای شمالی تنها ۳ عضو در کالج انتخاباتی دارند اما ایالت بزرگ و پرجمعیتی چون کالیفرنیا (که به تنهایی پنجمین اقتصادبزرگ جهان است)۵۵ نفر در کالج انتخاباتی دارد.

در گذشته هر ایالتی بنا بر نحوه انتخابات نمایندگان خود در مجالس قانونگذاری محلی، اعضای کالج ها را انتخاب می کرد و لذا در برخی ایالات این انتخابات غیرمستقیم بود و در برخی مستقیم.اما امروزه در بیشترایالات انتخاب مستقیم برای برگزیدن اعضای کالج ها انجام می شود و اگر چه در گذشته نقش این کالج ها پر رنگ تر بود، اما امروزه مردم اگر چه به این اعضا رأی می دهند اما در واقع آنها رییس جمهور را بر می گزینند. چرا که اسامی این افراد بر روی برگه های رأی ذکر نمی شود، بلکه نام حزب آنها و یا نام کاندیدای ریاست جمهوری ذکر شده و طبیعی است کسانی که به نامزد جمهوری خواه رأی می دهند، مقصود آن است که اعضای کالج نیز از حزب جمهوری خواه بوده باشند.

inde_x

کارکردها و نواقص کالج های انتخاباتی چیست؟

* رای به کاندیدایی غیر از کاندیدای مورد نظر رای دهنده ها:

هر چند که اعضای کالج های انتخاباتی در رای دادن خود آزادند اما غالبا این کاندیداها در روز انتخاب نهایی (در ماه دسامبر) به نامزدی رای می دهند که اکثریت رای دهندگان ایالتی آنها، انتخاب آن نامزد را توقع دارند.

به واقع با توجه به اینکه اعضای کالج انتخاباتی توسط حزبی برگزیده می شود که بیشترین رای را در ایالت متبوعه به دست آورده است، کمتر اتفاق می افتد که این اعضا رایی مغایر با آنچه که حزب پیروز در انتخابات ایالتی مورد نظر دارد بدهند.

اما بارها اتفاق افتاده است که اعضای کالج های انتخاباتی در روز رای گیری برای رییس جمهور (در دسامبر )،به نامزدی غیر از آنچه که انتظار می رفته است رای داده اند (و به عبارت بهتر خلف وعده کرده اند

این اتفاق ۷ بار در قرن گذشته میلادی رخ داده است. اولین نمونه تاریخی آن در سال ۱۸۲۴ که رقابت بین آندرو جکسون با آدامز بود انجام پذیرفت و برخلاف رأی اکثریت، آدامز به عنوان رئیس جمهور معرفی شد.

در انتخابات سال ۱۸۷۶ نیز علی رغم رأی اکثریت به ساموئل تلدن، راتر فورد هایس برنده اعلام شد. در سال ۱۸۸۸ گلوور کلولند با اکثریت آرا جای خود را بنابه رأی کالج های انتخاباتی به هریسون داد .

اگرچه براساس قوانین موجود، اعضای کالج ها می توانند به افراد و نامزدان غیرحزب خود نیز رأی دهند، اما به طور سنتی این افراد صرفاً به نامزدان حزب خود رأی می دهند.
با این حال، چنانچه رأی اعضای کالج ها به نامزد غیرحزب خود معطوف شود، قانوناً هیچ اقدامی متصور نیست مگر اینکه حزب مربوطه از جهت سیاسی با این نماینده برخورد کند.همانطور که اشاره شد چنین موضوعی تاکنون ۷ بار در قرن گذشته ( در سالهای ۱۹۴۸ ۱۹۵۸، ۱۹۶۰، ۱۹۶۸، ۱۹۷۲، ،۱۹۷۶، ۱۹۸۸و ۲۰۰۰)و ۳ بار در قرن ۱۹ اتفاق افتاده است.

**عدم لحاظ رای حزب بازنده در هر ایالت:

در انتخابات ایالات متحده هر ایالت “سبد رای”جدا و مجزایی دارد که میزان رای در آن سبد تمامی اعضای کالج های انتخاباتی را از یک حزب تعیین می کند .

با توجه به اصل” WINNER TAKES ALL”که بر گردان فارسی آن در واقع عبارت “برنده همه چیز را می برد”است ،هر نامزدی در هر ایالتی که موفق شود اکثریت آرای آن ایالت را از آن خود کند ۱۰۰ درصد آرای آن ایالت به نامزد حزب پیروز تعلق می گیرد.از این رو ممکن است یک نامزد انتخابات ریاست جمهوری رای عددی بیشتری داشته باشد اما با توجه به ترکیب متکثر آرا در ایالات این نامزد موفق به کسب ۲۷۰ رای الکترال مورد نیاز برای راه یابی به کاخ سفید نشود.

مثلا نامزدی در چندین ایالتی که رای الکترال کمتری به نسبت جمعیت خود داشته است با رای بالایی پیروز شده است، اما نامزد مقابل در چند ایالتی که رای الکترال بیشتری بوده است برتری را از آن خود کرده است. بنابراین و در این صورت نامزدی که آرای الکترال بیشتری کسب کرده است علی رغم داشتن رای عددی کمتر در مجموع ایالات به کاخ سفید راه خواهد یافت. در انتخابات ریاست جمهوری، هر رئیس جمهوری که در هر ایالت، رای اکثریت را به دست آورد، تمام آرای الکترال آن ایالت به نام وی خوانده می شود. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۲، باراک اوباما به صورت ۱۰۰% در ایالت کالیفرنیا اکثریت را به دست می آورد، بنابراین تمام ۵۵ رای الکترال در فلوریدا (۵۳ + ۲)، برای اوباما خواهد بود. در ایالت کم جمعیتی مانند مونتانا هم، میت رامنی دارای ۳ رای الکترال است.

***زمان ها و مکان های ثابت

در انتخابات ایالات متحده بر طبق قانون اساسی زمان های مشخصی برای رای گیری و نیز انتخاب رییس جمهور و …تعیین شده که بیش از ۲۰۰ سال است که تغییر نکرده اند. چند تاریخ معین برای انجام انتخابات وجود دارد. اولین تاریخ عبارت است از سه شنبه بعد از اولین دوشنبه در ماه نوامبر. این تاریخ و روشی که در سال ۱۸۴۵ توسط کنگره برگزیده شد، برای جلوگیری از بی نظمی و اشتباه بود، که به طور سنتی نیز ماه نوامبر به دلیل آن انتخاب شده که زمان درو بوده و کشاورزان زمان لازم برای رأی دادن را داشته اند. سه شنبه بدین دلیل انتخاب شده که با فاصله لازم از یکشنبه قرار دارد که روز استراحت مردم می باشد. همچنین در ماه نوامبر زمستان هنوز آغاز نشده و امکان مسافرت در شمال کشور وجود دارد.

اعضای کالج ها نیز بر اساس زمان تعیین شده از سوی کنگره در ایالات خود گرد هم آمده و رأی خود را اعلام می کنند. این روز توسط کنگره اولین دوشنبه بعد از دومین چهارشنبه در ماه دسامبر تعیین شده است. پس از رأی دادن، آرای آنها مهر و موم شده و برای رئیس مجلس سنا ارسال می گردد. پس از ارسال آراء کالج های انتخاباتی نیز به اتمام می رسد و تا انتخاباتی دیگر این کالج ها وجود نخواهند داشت.

جایگاه معاون اول ریاست جمهوری:

در انتخابات ریاست جمهوری در آمریکا هر نامزدی موظف است تا چند ماه مانده به روز رای گیری معاون خود را به مردم معرفی کند.پس از معرفی معاون نامزد انتخابات ریاست جمهوری به همراه معاونش تبدیل به یک زوج انتخاباتی می شوند.طبق قانون اساسی معاون ریاست جمهوری آمریکا دو اختیار و جایگاه و یا کارکرد عمده دارد که یکی اداره مجلس سنا است و دیگری جایگزین شدن به جای رییس جمهور در صورت فوت یا بیماری یا استعفای آن است.

در دهه های گذشته به کرات اتفاق افتاده است که معاون رییس جمهور جایگزین رییس جمهور شده است. بنابراین چون بر طبق قانون اساسی آمریکا زمان برگزاری انتخابات در این کشور ثابت و لایتغیر است هیچ گاه در صورت فوت یا استعفای رییس جمهور انتخابات زودرس یا چیزی شبیه به آن برگزار نمی شود.

حتی اگر رییس جمهور در روز اول مسئولیت خود بنا به دلایلی فوت کند و یا قادر به ادامه فعالیتش به عنوان رییس جمهور نباشد،این معاون رییس جمهور است که تا پایان مهلت قانونی ۴ ساله در جایگاه ریاست جمهوری قرار می گیرد.البته معاون ریاست جمهوری بر طبق عرف مسئولیتهای دیگری نیز دارد .

مثلا عرف رایج در دوران مبارزات انتخاباتی زوج های رقیب بر این اساس است که نامزد های اصلی (دو حزب دموکرات و جمهوریخواه و به ویژه در ماه اخر مانده به روز انتخابات) به طور مستقیم کمتر به یکدیگر حمله می کنند و سعی می کنند حتی با زدن حرف های همه پسند نظر همه رای دهندگان (حتی سمپات های حزب مقابل را نیز) به خود جلب کنند.در این هنگام این معاونان هستند که وظیفه حملات مستقیم علیه نامزد رقیب را بر عهده می گیرند.

0255
نتیجه نهایی شمارش آرا

پس از ارسال آراء به کنگره، مرحله نهایی انتخابات انجام می پذیرد. دو مجلس سنا و نمایندگان در نشست مشترک خود(که در ۶ ژانویه آن سال و در ساعت ۱ بامداد برگزار می شود) آرا را شمرده و رییس جمهور ایالات متحده را به مردم معرفی می کنند. معاون رئیس جمهور که به عنوان رئیس سنا می باشد، آراء را باز نموده و آنها را به اعلام کنندگان (۴نفر) جهت اعلام عرضه می کند. چنانچه کسی به فرآیند انتخاب رییس جمهور اعتراضی داشته باشد باید آن اعتراض را مکتوب کرده و آن اعتراض به طور مشترک از جانب ۱ عضو مجلس سنا و ۱ عضو مجلس نمایندگان به انجام برسد. نامزدی که اکثریت آراء را داشته باشد (۲۷۰ از ۵۲۸ رأی کالج ها) به عنوان رئیس جمهور معرفی می گردد.

در صورتی که هیچ کدام از نامزدها اکثریت لازم(۲۷۰ رای الکترال)را کسب نکنند رئیس جمهور از بین سه نفر آخر توسط مجلس نمایندگان و معاون رئیس جمهور از سوی سنا برگزیده می شود.

جمعبندی:

نظام انتخاباتی آمریکا بر مبنای “کالج های انتخاباتی”بنا نهاده شده است که در ذات خود نوعی ترس و عدم اعتماد از انتخاب مستقیم رییس جمهور توسط مردم و مهار گرایش های زودگذر اجتماعی به وسیله پختگی و تجربه اعضای کالج های انتخاباتی نهفته است.
مهمترین ایراد نقض حقوق اکثریت و رای عددی مردم است. مورد ایراد دیگر اصل “برنده همه چیز را می برد”است که بر طبق آن رای مردمی که در ایالت ها در اقلیت هستند و به نامزدی رای داده اند که بازنده شده است به یک باره به سبد نامزد برنده رفته و به یکباره تبدیل به عکس خود می شود و بدین وسیله می توان گفت رای کمتر در ایالت ها به مفهوم خوانده نشدن رای است.

مخالفین روش کالج های انتخاباتی چند نقیصه عمده سیستم کالج های انتخاباتی را چنین بر می شمارند:

*احتمال تغییر رای اعضای کالج های انتخاباتی در روز رای گیری
*-احتمال به قدرت رسیدن رییس جمهوری با رای کمتر
*-عدم امکان حضور نامزدی مستقل و خارج از دو حزب دموکرات یا جمهوریخواه
*-کاهش انگیزه مشارکت مردم

اما همچنان نخبگان سیاسی آمریکا رای گیری به شیوه کالج های انتخاباتی را پخته ترین فرایند تلفیق دموکراسی با مصلحت عمومی نخبه گرایانه می دانند و از این شیوه دفاع می کنند.شیوه ای که در جهان منحصر به فرد است.

همچنین بخوانید:

پاسخی بگذارید

توجه: از انتشار نظرات توهین آمیز معذوریم.